';
Women’s Business, group show, Fundacja Profile, Warsaw
Women’s Business
Opening: Thursday, May 27, 2021, 6—8 pm
The exhibition is on view through July 3, 2021
Tuesday—Saturday, 12 noon—7 pm

FUNDACJA PROFILE

 

[ENG below]

Przesłaniem wystawy jest intymność, którą kobieta powierza kobiecie. Tytuł nawiązuje do aborygeńskiej ceremonii australijskiego Terytorium Północnego, rytuału kobiet kilku generacji, od młodych dziewcząt po ich babki, ceremonii ukrytej przed spojrzeniem mężczyzn. To metafora wspólnotowego doświadczenia kobiet, w którym nagość widziana jest w relacjach wzajemnej troski, współdziałania, czułości i opiekuńczości, w strefie bezpieczeństwa i empatii. Punktem wyjścia był dla nas zestaw zdjęć Kory (1972), przyszłej, wielkiej ikony polskiego popu, i jej przyjaciółki Joanny, uchwyconych przez fotografa Jacka Szmuca w naturalnym otoczeniu. Dwie sekwencje kadrów znaczone są  przez fazę zaawansowanej ciąży i fazę macierzyństwa, z „rytuałem” prania dziecięcych ubranek nad potokiem. Na przeciwnym biegunie pokazujemy fragment emblematycznej wideo instalacji Katarzyny Kozyry z budapeszteńskiej łaźni (1997), w pionierski sposób zapowiadającej epokę siostrzeństwa w sztukach wizualnych XXI stulecia. Łączy te prace unikalność doświadczenia kobiecego, wolnego od presji, jakiej dziewczyny poddawane są po wyjściu z łaźni, na wybiegach dla modelek, pismach modowych i w organizmach wielkich korporacji.

Wystawę dopełniają dzieła ukazujące rozmaite relacje czułości i współdziałania. Performance dokamerowy warszawskiej artywistki Zuzanny Hertzberg Purim Revisited (2014) to opowieść o relacji międzykulturowej, której symbolem jest wymiana ubrań między dziewczynami. Przebranie i częściowy demontaż tożsamości okazują się na koniec spoiwem budującym przestrzeń dialogu ponad po-różnieniami.

Solidarne uczestnictwo w trudzie odzyskiwania utraconej pamięci miejsc publicznych to z kolei temat filmu Stągiewna 45 Alicji Karskiej i Aleksandry Went (2004). W sugestywny obraz działań rekonstrukcyjnych skazanego na unicestwienie fragmentu ulicy artystki wplatają osobistą refleksję nad nieodwracalnością procesów społecznych i zacieraniem śladów przeszłości.

Czarownice Ireny Kalickiej (2016) dotykają problemu zrewoltowanej autonomii kobiecej. Odchodząc od modnej retoryki praw kobiet powielanej przez media, artystka odwołuje się do doświadczenia odrębności rytuałów kobiecych, do ich swoistej magii, akcentując motyw sprzeciwu wobec tresury i nadzoru cywilizacji patriarchatu.

Kasie Niteczki Katarzyny Górnej i Kozyry (1993) eksponują akt dziewczęcej gry nagością, eksploracji granic własnej cielesności, partnerstwa płci, zamykających drogę męskiemu widzeniu kobiety jako niemego obiektu pożądania.

Doświadczenie solidarności kobiet rozpięte jest na osi czasu. Film czeskiej artystki Mileny Dopitovej Sixtysomething (2003) redefiniuje pojęcie siostrzeństwa, lokując je poza klasycznym, zdewaluowanym pojmowaniem ciała kobiety jako podmiotu młodzieńczej energii i seksapilu. Procesowi plastycznego odmładzania przeciwstawia się tu świadomy zabieg postarzenia, który akcentuje wymykający się presji przemijania akt wzajemnej troski.

Swoistą kodą wystawy są dwa wyjątki ze wspaniałego obrazu filmowego węgierskiego reżysera Károly Makka, Inne spojrzenie (1982), z udziałem dwóch polskich aktorek, Grażyny Szapołowskiej i Jadwigi Jankowskiej-Cieślak (nagroda w Cannes za rolę kobiecą). To pierwszy w historii kina wschodnioeuropejskiego film o miłości lesbijskiej, który stał się w późniejszych latach inspiracją dla wielu środowisk LGBTQA+.

Właśnie inne spojrzenie – spojrzenie spoza barykady i ulicznych rac, dedykujemy widzowi jako chwilę wytchnienia przed kolejną batalią.

The message of the exhibition is the intimacy that a woman entrusts to another woman. The title refers to an Aboriginal ceremony from the Australian Northern Territory, a ritual involving several generations of women, from young girls to their grandmothers, a ceremony hidden from the prying eyes of men. It is a metaphor for the communal experience of women, in which nudity is seen in terms of mutual care, cooperation, tenderness and protectiveness, in a sphere of safety and empathy. Our point of departure was a set of photographs of Kora (1972), who would become major icon of Polish pop, and her friend Joanna, captured by the photographer Jacek Szmuc in natural surroundings. Two sequences of frames mark the stage of late pregnancy and maternity, together with the “ritual” of washing children’s clothes by a stream. At the opposite end, we show a fragment of Katarzyna Kozyra’s emblematic video installation from the baths in Budapest (1997), heralding the era of sisterhood in the visual arts of the 21st century in a pioneering way. What these works have in common is the uniqueness of the female experience, free from the pressure that girls are subjected to after bathing, on catwalks, in fashion magazines and in the structures of large corporations.

The exhibition is complemented by works showing various relations of tenderness and cooperation.

The on-camera performance by Warsaw-based artist Zuzanna Hertzberg, „Purim Revisited” (2014), is a story about an intercultural relationship, symbolied by the swapping of clothes among girls. Disguise and the partial dismantling of identity end up cementing a space of dialogue across disunification.

Solidary participation in an effort to recover the lost memory of public places is, in turn, the subject of the film „Stągiewna 45” by Alicja Karska and Aleksandra Went (2004). In a suggestive image depicting the reconstruction of part of a street condemned to demolition, the artists weave their personal reflection on the irreversibility of social processes and the erasure of traces of the past.

Irena Kalicka’s „Witches” (2016) touches on the problem of revolted female autonomy. Departing from the fashionable rhetoric of women’s rights repeated by the media, the artist refers to the unique character of women’s rituals, their peculiar magic, emphasizing the motif of opposition to being tamed and supervised by patriarchal civilisation.

Katarzyna Górna and Kozyra’s photo series „Kasie-Threads” (1993) depicts the act of a girlish game involving nudity, an exploration of the limits of one’s own corporeality, female partnership putting a stop to the male vision of a woman as a mute object of desire.

The experience of female solidarity is stretched across a timeline. Czech artist Milena Dopitová’s film „Sixtysomething” (2003) redefines the notion of sisterhood, locating it outside the classical, devalued understanding of the female body as a subject of youthful energy and sex appeal. The process of plastic rejuvenation is contrasted here with a conscious ageing process, which accentuates the act of mutual care that escapes the pressure of passing time.

A specific coda to the exhibition are two fragments from a wonderful film by the Hungarian director Károly Makka, Another Way (1982), starring two Polish actresses, Grażyna Szapołowska and Jadwiga Jankowska-Cieślak (given the Cannes Best Actress Award). It was the first film in the history of Eastern European cinema about lesbian love, which in later years became an inspiration for many LGBTQA+ circles.

It is this another way of looking – a glimpse from beyond the barricades and street flares – that we dedicate to the viewer as a moment of respite before the next battle.

Curators: Bożena Czubak and Andrzej Wajs
Cooperation: Anna Walewska

Anna Walewska